Zorg op afstand kunnen geven is een belangrijk thema binnen de gezondheidszorg. Met de hulp van nanotechnologie in een BAN (body area network) meter. Een uitkijkje naar oudejaarsavond 2030.
Oudejaarsavond 2030
“Een oliebol?”
“Eh…wacht even…” José rent naar haar tas die in een hoek van de kamer ligt. Ze hurkt, rommelt een beetje
in de tas en komt weer terug. “Tja, ik twijfel,” zegt ze, “ ik heb een suiker van 8 en ik heb me voorgenomen
om beter naar mijn BAN-meter te luisteren. Maar... ach, ik kan jouw overheerlijke oliebollen toch niet
afslaan!” Ze lacht, pakt er een van de schaal, houdt hem omhoog en roept “Op 2031!”
“Wat! Een suiker van 8!” Ellen komt bij het groepje vrouwen staan. Tjonge, die van mij komt nooit boven
de 7,5, wat ik ook eet.” José fronst haar wenkbrauwen. Nu begint ook Mieke zich ermee te bemoeien: “Nou,
als het je voornemen is om beter naar te luisteren naar je BAN-meter, dan moet je hem niet zo achteloos in
je tas laten zitten!” Mieke pakt nog een paar schijfjes komkommer. “En je kunt hem ook instellen hè, zodat
ie een signaal geeft als een bepaalde waarde te hoog wordt. Ik heb mijn suiker trouwens ingesteld op 6,5.
Ik zou hem nooit tot 8 laten komen.”
José bloost en wou dat ze er nooit over begonnen was. Maar de andere vrouwen weten van geen ophouden.
“En het vetgehalte in je bloed, hoe hoog komt dat bij jou?” vraagt Ellen aan José. “Hmm…,” José heeft
eigenlijk geen idee. Gelukkig hoeft ze dat niet toe te geven, want Mieke onderbreekt hen. “Oh jaah, de
waarde van mijn vet vind ik écht belangrijk! Ik wil geen dichtgeslibde aderen. Ik vind 2,5 het absolute
maximum! Maar er is bij mij iets raars aan de hand. Vaak eet ik ’s middags drie crackers en dan stijgt ie
met een half. Maar laatst at ik een broodje kroket en toen steeg mijn vetgehalte met maar 0,3! Maf toch!
Het zat me niet lekker, dus ik heb een QuickMessage gestuurd naar mijn lifestyle community. Wie weet
herkent iemand het.”
Terwijl de andere vrouwen knikken, mompelt José: “Sorry…,” en verlaat het groepje onopgemerkt. Ze loopt
naar haar tas en pakt haar BAN-meter eruit. Ze trekt zich terug op het toilet. Vetgehalte, hmm, ze zullen
wel cholesterol bedoelen. Ze klikt op ‘chol’: 4,8 toont het display. 4,8? Mijn god, en Mieke had het over 2,5!
Of zou haar BAN-meter niet in orde zijn? Ze kijkt om zich heen, ze bekijkt het toilet. Ja hoor, het is weer
zo'n exemplaar. Ze gaat zitten, pakt het bedieningspaneel en drukt op de knop HF. Het display van de wc
geeft ‘75’ aan. José kijkt op haar BAN-meter: ‘75’. Oké, aan de BAN-meter ligt het dus niet. Zou ze haar
gezondheidscoach overmorgen kunnen bereiken? Of toch maar direct de huisarts mailen voor een afspraak?
Ze stopt de meter in haar broekzak.
Als José de kamer weer inloopt, pakt ze de oliebol die ze op het dressoir had geparkeerd. Wat ruikt hij
lekker. Ze kijkt om zich heen, en laat de oliebol zo onopvallend mogelijk in de nanomaler vallen die hem
onmiddellijk verpulvert.
8 Reacties
- Ik vind dit een inspirerend scenario. Het geeft volgens mij goed weer wat de invloed van BAN is op de discussie/koffiepraat/peer pressure. Medische kennis is niet mijn specialiteit. Dus ik weet niet of de oliebol echt zo schadelijk was geweesten de BANmeter dus levensreddend bleek, maar indien dat niet het gevalas heeft het wel de avond verpest. En is het een instrument waarmee obesitas/boulimia meisjes hun dieet kunnen aansturen. Dit is een nieuwe ICT-toepassing die op zichzelf al interessant is. Komt dit straksook als app op de Iphone? Voor iedere leek te gebruiken en wie is verantwoordelijk bij onjuist gebruik of een defect?reageer
- Inderdaad, gepersonaliseerde gezondsheidsinformatie op basis van eigen profiel. Dat op z'n minst. Maar of je daar nou wel gelukkig van wordt?!reageer
- Ik denk dat topsporters al dagelijks met hun lichaam bezig zijn om hun conditie op peil te houden en het liefst te verbeteren. Ik denk dat deze doelgroep weldegelijk geinteresseerd in dit product om tot een nog betere balans in het voedingspatroon te komen.reageer
- Type hier uw reactie Het lijkt me dat de mogelijkheden veel groter zijn. Artikel had wat meer doorgedacht kunnen worden. In India kan een dokter met Cisco schermen op afstand al medische analyses doen.reageer
- Vreselijk scenario. Ik ben het met de tweede reactie eens.reageer
- Vraag aan jullie: Is zo'n instrument uit het verhaaltje nu echt iets anders is dan de weegschaal of de thermometer? Zelf denk ik eigenlijk van niet. Het is een ding waarmee je specifieke waarden meet die 'iets' zeggen over je gezondheidstoestand. Het detailniveau is hoger, de interpretatie van de gegevens mogelijk ingewikkelder. Maar toch, als het kan helpen waarom niet. En hoeveel mensen zien de weegschaal niet te ver uitslaan en eten toch de friet met mayo? Dat blijft allemaal eigen keuze - je krijgt alleen wat meer informatie om een verstandige eigen keuze te maken.reageer
- In de jaren 80 is er veel energie gestoken in gezondheidsvoorlichting en -opvoeding. Helaas is dit project niet verder dan de kinderschoenen gekomen. Van opvoeding is weinig terecht gekomen, want daar mag je je niet mee bemoeien als gezondheidszorg, hoewel er goede resultaten waren in de jeugdgezondheidszorg. Wat we er nu nog van over hebben, is een een door de commercie overgenomen voorlichting annex reclame voor eigen product. Ik vind het een gemiste kans om mensen verantwoordelijkheid te leren dragen voor hun eigen gezondheid, wat een heel ander gebruik van de gezondheidszorg tot gevolg zou hebben opgeleverd. Wat hebben we nu voor een situatie? We worden afhankelijk gemaakt van apparaten, al of niet mobiel, al of niet draadloos. In dit voorbeeld luisteren we naar meters in plaats van naar ons lichaam. Maken we ons druk om 0,1 verschil, om een afwijking ten opzicht van de meters van anderen. Dit is niet alleen irreëel, maar ook ziekmakend. Ieder mens, ieder lichaam reageert anders op eetgedrag (om het hier maar even bij te houden). De schommelingen in het bloed van allerlei stoffen (cholesterol, hemoglobine, glucose, kalium/natrium, etc. etc.) is uiterst individueel. In de geneeskunde kent men alleen maar normaalwaarden en dit zijn grove gemiddelden. Dus bij lange na niet geschikt als toetsingsmiddel of ijkpunt in bio-meters. Als we zo nodig nanotechnologie hiervoor willen gebruiken, moet er iets aan vooraf gaan: er moet bij ieder mens individueel een profiel aangelegd worden om precies in kaart te krijgen hoe deze persoon met zijn bloedwaarden reageert op voedsel en onder welke omstandigheden (omdat dit wijzigingen in de stofwisseling veroorzaakt) en in welke leeftijdsgroep, etc.. Dan heb je pas een meter die betrouwbaar is voor jouw persoonlijke situatie. Dan kan je er wel over klessebessen op theekransjes, maar het heeft minder tot gevolg dat je je laat leiden door de (bloed)waarden die voor een ander gelden.reageer
- Interessant punt. Als ik de toekomstvoorspellers mag geloven dan gaan de gedachten inderdaad uit naar ´personalized medicine´: op maat gemaakte medicatie afhankelijk van persoonlijke specificaties. Wellicht dat nanotechnologie hier een hulpmiddel bij is, al dan niet in de vorm van een apparaatje. Natuurlijk moet je weten waar je mee bezig bent en je moet je niet afhankelijk maken van de techniek maar ik zie wel de voordelen van zo´n hulpmiddel. Of zie ik hier te veel potentiële nadelen over het hoofd?reageer
